Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Γράφει ο Ανδρέας Κορφιάτης, μέλος της Γραμματείας Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ένωσης της Διεύθυνσης Αθηνών και προπτυχιακός του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων|

Η εν λόγω χώρα είναι η Βενεζουέλα . Η χώρα που υμνείται και παρουσιάζεται ως παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού , η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας ,βρίσκεται εν μέσω μιας σημαντικής πολιτικής και οικονομικής κρίσης . Η Επανάσταση του 1998 (Μπολιβαριανή) που ξεκίνησε όταν ανέλαβε την προεδρία της Βενεζουέλας, ο Ούγγο Τσάβες και με συνεχιστή τον Νίκολας Μαδούρο το 2013 παρουσιάζεται τώρα περισσότερο από ποτέ να κλονίζεται συθέμελα.

Στις εκλογές της Εθνοσυνέλευσης το 2015 η αντιπολίτευση επικράτησε του προέδρου Μαδούρο δημιουργώντας έναν φραγμό στην πρόσβαση του και την άσκηση από μέρος του ,της νομοθετικής εξουσίας καθώς αυτή ασκείται από την Εθνοσυνέλευση. Η απάντηση έρχεται μετά τον σχηματισμό της βουλής τον Αύγουστο του 2016  όπου το προσφιλές στον πρόεδρο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας καταδικάζει ως άκυρη  και παράτυπη την σύνθεση της Εθνοσυνέλευσης . Η ένταση οξύνθηκε στις 30 Μαρτίου 2017 όταν με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Βενεζουέλας  οι νομοθετικές αρμοδιότητες μεταφέρονται από την Εθνοσυνέλευση απευθείας στο Ανώτατο Δικαστήριο. Σημειωτέον μεν, είναι ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε ανάκληση της απόφασης του περί συγκεντρώσεως της νομοθετικής εξουσίας και διάλυση της Εθνοσυνέλευσης  μεμπτό δε καθώς έπρεπε να προηγηθεί θύελλα αντιδράσεων παγκόσμιας κλίμακας  , και κατακραυγής ενάντια του αντιδημοκρατισμού που εκμαιεύεται από αυτή την απόφαση.

Η ένταση κορυφώθηκε λίγες μέρες αργότερα όταν απαγορεύθηκε στον “ηγέτη” της αντιπολίτευσης Ενρίκε Καπρίλες η κατοχή  δημοσίου αξιώματος σε βάθος δεκαπενταετίας (εν όψει προεδρικών εκλογών το 2018) . Το πόρισμα του Γενικού Ελεγκτή που εξέδωσε την σχετική απόφαση , στηρίχθηκε σε “διοικητικές παρατυπίες” του Καπρίλες και αποτέλεσε έναυσμα για νέες συγκρούσεις μεταξύ προέδρου και αντιπολίτευσης , οι οποίες δυστυχώς δεν έλαβαν χώρο μόνο εντός πολιτικών πάνελ  και βωμολοχιών αλλά πήραν την μορφή διαδηλώσεων και συγκρούσεων στους δρόμους τόσο του Καράκας όσο και άλλων πόλεων μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας .

Το αποτέλεσμα των συνεχών συγκρούσεων είναι αμφιλεγόμενο. Αφενός η δημοκρατία συγκρούεται με μία υβριδική μορφή δικτατορίας εν μέσω μιας ανθρωπιστικής κρίσης , αφετέρου καθημερινά ενημερωνόμαστε για νέα θύματα από την βίαιη και σπασμωδική αντιμετώπιση των διαδηλώσεων από το καθεστώς Μαδούρο . Παράλληλα παρακολουθούμε  την διεθνή κοινότητα διχασμένη και πρακτικά “ανήμπορη” να επέμβει στο εσωτερικό της χώρας παρά την επιθυμία που προβάλλουν ορισμένα κράτη και υπερεθνικοί οργανισμοί.

Το καθεστώς της Βενεζουέλας έχει αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση  για πολλούς σύγχρονους  ΚΟΜΜΑντάτε. Εντούτοις δυστυχώς ή ευτυχώς  βλέπουμε ότι το καθεστώς αυτό διαβρώνεται και βγαίνουν σιγά σιγά στην επιφάνεια τα χαρακτηριστικά ενός αυταρχικού και μεγαλεπήβολου “σοσιαλιστή”, ο οποίος αγκιστρώνεται από την ιδέα της ολοκληρωτικής εξουσίας και με έκδηλο τον παρωπιδισμό του ενεργεί ,άθελα του ευελπιστώ εις βάρος του λαού της Βενεζουέλας.

keasm

Leave a Reply

Close